Kansen rapen zonder bukken

Vrijblijvend kennismaken? Maak een afspraak

Tussen servet en tafellaken

Tussen servet en tafellaken

Ik ontkom er natuurlijk niet aan om deze column te beginnen met de Algemene Politieke Beschouwingen. Op basis van deze blog en de ontmoeting die daar op volgde, ben ik als “ voorbeeld” gebruikt in het goed verwoordde verhaal dat fractievoorzitter Halbe Zijlstra namens de VVD heeft gehouden. Ik mocht er zelf getuige van zijn op de publieke tribune. Ik ga er niet over liegen: het was gaaf en zeer bijzonder.

Het was een grote eer om op deze wijze aandacht te krijgen voor zaken die volgens mij zo belangrijk zijn. Ik had het nooit verwacht, heb er niet om gevraagd en zelfs niet op gehoopt. Want zeg nou zelf…. dan had ik toch wel meer columns geschreven dan de vier die er stonden? Op Twitter werd aan mijn bestaan getwijfeld. “Hij heeft al zolang niet geschreven!” Ik snap dat deze gedachten opkomen bij mensen die bijna continu tot 140 tekens van leven geven…

 Wie de beschouwingen heeft gevolgd en verder heeft gekeken, weet inmiddels dat ik wel degelijk besta. Voor sommigen ben ik na mijn rol in de beschouwingen inmiddels het archetype “Joe de Plumber” van de VVD. Voor anderen een inspiratiebron, een mooi voorbeeld, “het zielige neefje van Halbe Zijlstra” Een oneerlijk voorbeeld en – als ik sommige media mag geloven- zelfs ….een goede bekende van de Minister President! Kortom: feiten en perceptie vochten om voorrang, zo gaan die dingen blijkbaar….
Uiteraard werd er door sommige mensen geprobeerd afbreuk te doen aan het verhaal. Ik was niet “het eerlijke verhaal” en was niet representatief voor gehandicapt/beperkt Nederland. Iedereen heeft gelijk die   hiermee wil zeggen dat ik niet als lat gebruikt mag worden. Zo werd het ook niet gebracht…

Ik mag dan niet representatief zijn, wat is dan wel representatief? Ik word zelf namelijk moe van mensen die het constant maar hebben over de gehandicapten, Wajongeren en de zwakkeren van de samenleving om daar vervolgens hun retoriek aan te gaan ophangen. Ik herken mij er niet in! Mijn probleem is dat dit niets zegt over mij of anderen. Het is het label wat de maatschappij geeft om zaken goed te kunnen ordenen. Een “gehandicapte” bestaat alleen maar omdat de maatschappij dit zo heeft gedefinieerd. Het is een woord wat refereert aan een norm, meer niet!
Zelf zou ik mijn situatie namelijk omschrijven als:
Persoonsgebonden eigenschappen die invloed hebben op de (on)mogelijkheden binnen een specifieke context.
 Iedereen die ergens de taal niet spreekt, zou dit gelijk moeten begrijpen. Of voel jij je minder als je hier geen Spaans spreekt?

Wil ik hiermee de situatie bagatelliseren? Zeker niet! Veel mensen hebben het zwaar. Alleen door te groeperen wordt de context -en daarmee- de werkelijke oplossing vergeten! Daarnaast: Moet je echt iets zichtbaars mankeren voordat er aandacht voor het probleem komt?  Je doet iedereen – inclusief jezelf – tekort als je gaat typeren op basis van eigenschappen zonder context. Het is volgens mij zo dat bij een verandering van context, de verhoudingen heel anders kunnen komen te liggen. Zo wisselen beperking en kracht elkaar af. Eigenlijk vind ik mijzelf dan ook hooguit part-time gehandicapt.

 Iedereen kent het gevoel wel dat je in situaties terecht komt, waarin niemand je lijkt te begrijpen. De natuurlijke reactie is dan vaak om aan jezelf te gaan twijfelen, Nog moeilijker wordt het wanneer je qua prestaties maar niet kan voldoen. Men vindt je als het ware te groot voor servet, maar te klein voor tafellaken. Omdat we alleen maar servetten en tafellakens kennen , krijg je als je niet meekomt vaak het advies om je te blijven gedragen als servet. Dat is veilig en is duidelijk voor iedereen. Soms hebben mensen gelijk en zijn dingen onmogelijk. Echte onmogelijkheden zijn er echter niet veel. Hoe vaak mensen mij dat ook hebben aangepraat: het is niet waar! Ze zijn niet dom, maar acteren vanuit hun beleving. Mijn reactie is dan standaard om als een soort Copernicus hun beleving uit te dagen en het op mijn manier te doen! Dat hun zon nou om de aarde draait, wil toch niet zeggen dat dit ook voor mijn zon moet gelden?

 De meeste onmogelijkheden worden veroorzaakt doordat je niet de juiste context weet te vinden voor jouw persoonlijke eigenschappen. Het gevolg is dat je of beperkt blijft, of ongelukkig wordt omdat je niet wordt uitgedaagd. Ik vind dat eeuwig zonde en daar ligt de basis voor mijn coachpraktijk.

Voel jij je ergens te groot voor servet, maar te klein voor tafellaken? Bedenk dan dat je vaak gevangen zit in het referentiekader van anderen. Probeer dan eens of je een context kunt bedenken waar nog niemand aan gedacht heeft, die speciaal gemaakt is voor jouw eigenschappen. Uit ervaring weet ik dat nieuwsgierigheid bij anderen vanzelf komt en dat is het moment om het referentiekader te herschrijven. Dat is het moment dat jij mensen kunt laten zien dat je niet hoeft te bukken om kansen te rapen.

Tot slot even terug naar de beschouwingen: Iedereen mag er wat mij betreft zijn politieke voorkeur en afkeur op nahouden, maar het verhaal was verre van stigmatiserend . Ik ben niet weggezet als de nieuwe norm. Er werd ook niet ontkend dat er ook een andere werkelijkheid bestaat. Een werkelijkheid waarin veel mensen hetzelfde willen, maar waar dat minder goed lukt.
Nee, Ik heb een politiek alternatieve context  gehoord wat kan bestaan naast servet en tafellaken!

 
PS: kijk voor de tekst dan wel het bewuste stuk van de algemene beschouwingen op:
http://www.vvd.nl/nieuws/376/zijlstra-onze-vrijheid-en-democratie-zijn-niet-onderhandelbaar (voor de tekst)
of:
http://www.npo.nl/nos-algemene-beschouwingen/17-09-2014/POW_00909940 (op ongeveer 2u20.)
 

03-02-2015

Kansen Rapen Zonder Bukken


Lees de KRZB blog

Contactgegevens
T. 06 - 28 72 99 81
E. info@krzb.nl  

Bezoekadres
Parklaan 5
2771 GB Boskoop