Kansen rapen zonder bukken

Vrijblijvend kennismaken? Maak een afspraak

Obsessie en acceptatie

Iedereen heeft vast weleens meegemaakt dat je toezegt iets te doen, om daar vervolgens wakker van te liggen totdat het geweest is. Het is alsof je op een kruispunt staat met een bord ga niet verder! Maar je doet het toch! Waarom? Vaak omdat je denkt dat mensen je dan meer waarderen, of omdat je bijvoorbeeld bang bent om als zwak te worden gezien. Angst is vaak een sterke motivator om de verkeerde dingen te doen. Dingen waarvan je gevoel prima vertelt, dat het niet goed voelt, maar je toch de voorkeur geeft aan het “stemmetje” in je hoofd. Het stemmetje wat je vertelt wat er allemaal zou gebeuren (of juist niet) als je toegeeft aan je angst.

Ik heb zelf een grote angst: ik ben iedere dag als de dood dat mijn handicap mij als persoon zal overschaduwen. Dat mensen (lekker abstract, het zijn er miljarden!) mij vooral gaan zien als iemand die heel veel niet kan, trager is en waarmee constant rekening moet worden gehouden. Dat er gezegd wordt: Laten we hem maar niet vragen, want dan zijn wij ook beperkt. Door deze angst doe ik al jaren dingen die eigenlijk niet goed voelen, maar waarvan ik vind dat ik ze moet doen omdat…enfin lees bovenstaande. 

Zo ging ik van om 00u30 slapen omdat ik op mijn Blackberry zag dat mensen nog ’s avonds aan het werk waren en stond ik om 05u00  weer op, omdat ik wist dat collega’s weer vroeg begonnen. Wat ik negeerde was dat alles mij 3x zoveel tijd kost. Dat was mijn probleem, er moest gepresteerd worden! Toegeven dat mijn handicap een rol speelde, mocht eigenlijk alleen bij een trap of hoge drempels. 
Ik ging naar plaatsen toe, waar ik eigenlijk niet wilde zijn, omdat ik mij daar vooral gehandicapt voelde in plaats van krachtig. Ik heb vaak nachten wakker gelegen van de stress om te moeten presteren volgens wat men verwacht en vooral van het idee dat mensen mij zielig en gehandicapt zouden vinden.

Natuurlijk is het op zich niet erg als je wordt getild door maatschappelijke druk. Doordat ik gewoon moest zijn van mijzelf, heb ik prestaties neergezet waar ik trots op ben. Mijn baan, mijn huis, mijn zelfstandigheid en de verbinding met velen. Als druk wordt omgezet in gezonde prestaties dan is dat vaak prachtig!  Er zit echter ook een keerzijde….maatschappelijke druk kan je ook doen vergeten wie je eigenlijk bent. In de afgelopen jaren was ik zo bezig met niet gehandicapt willen zijn, dat dit misschien wel mijn grootste handicap is geworden. Ik deed heel veel dingen vanuit de gedachte: Anderen doen dit ook! Dus jij moet het ook doen! Zonder mij daarbij af te vragen of ik dit wel van mijzelf mocht verwachten. 

In de kerstvakantie neem ik altijd de tijd om even te reflecteren. Ik merkte dat ik dagen te kort kwam. Een negendaagse werkweek zou beter zijn. Maar ja, ik vond maar geen manier om de tijd te verlengen. Ik werd zoals iedereen begrenst in mijn mogelijkheden. Al denkend kwam ik tot de conclusie dat ik heel veel tijd kwijt was aan het niet gehandicapt mogen zijn, in een tijd dat ik het wel ben en ook altijd zal blijven. Net zoals dat ik de tijd niet kan verlengen, kan ik mijn handicap niet inperken. Het zijn harde kaders waar ik mij tussen moet bewegen. Dit klinkt droevig, maar het is fantastisch! Het is alsof ik mijn huis altijd te klein heb gevonden, waardoor ik niet zag hoe ik het kon inrichten. Zodoende voelt een huis altijd niet helemaal thuis.  Als je, je kunt neerleggen bij het feit dat je de muren niet kunt verplaatsen, word je ineens heel creatief en zie je prachtige mogelijkheden. Zo heb ik mij recent pas echt thuis gevoeld in een lichaam wat altijd voelde als sociale woningbouw met gebreken en niet die villa die ik zou wensen.

Gedeeltelijk schrijf ik deze column voor mijzelf. Om mij eraan te helpen herinneren dat ik mijn handicap vooral niet moet vergeten en dat ik mijzelf tekort doe, als ik er alleen aan denk bij een trap of een drempel. Mijn handicap hoort bij mij en gaat pas in mijn voordeel werken als ik ‘m weet te koesteren en te gebruiken. Niet om voordeel te krijgen waar dat niet gepast is, maar wel om continu het beste van mijzelf te kunnen geven aan de wereld om mij heen en…aan mijzelf.
Het lullige is, dat we in een maatschappij leven waarin alles steeds sneller moet, beter moet, aandelen moeten hoger, machines moeten sneller, werk moet effectiever, stilstand is achteruitgang! Een rolstoel is de prehistorie! De verleiding is dus erg groot dat ik met mijn handicap snel weer ondergeschikt zal maken in oude valkuilen zal trappen. 

Omdat een handicap slechts een eigenschap is, weet ik ook zeker dat jou dit in andere situaties zal kunnen overkomen. Deze column is dus ook voor jou!  Ook al ben je kerngezond, ook jij hebt eigenschappen die zorgen voor obsessies. Zoals mijn obsessie was (en nog vaak zal zijn) om niet zielig en gehandicapt over te komen, heb jij ook obsessies die je geluk belemmeren.  Je angst om toe te geven aan je eigenschappen, angsten en beperkingen  is vaak sterker dan de wil om te zijn wie je bent. Het gevolg is dat we snel het leven van de ander leven en niet dat van onszelf.  Ik heb niet de illusie dat ik vanaf nu nooit meer slachtoffer zal worden van mijn grootste obsessie(s), maar ik durf ‘m nu wel te onderkennen en daardoor kan ik er beter mee omgaan. Mij lucht het enorm op om erover te schrijven, hopelijk biedt het jou houvast bij het lezen!

Succes bij je eigen uitdagingen en ik nodig iedereen die dat wil van harte uit om hierover van gedachte te wisselen.

Kansen Rapen Zonder Bukken


Lees de KRZB blog

Contactgegevens
T. 06 - 28 72 99 81
E. info@krzb.nl  

Bezoekadres
Parklaan 5
2771 GB Boskoop